ළමාවිය

               

                                            අන්න බලන් ඉදිකඩ ළග 

                                            කොක්කු රෑන වගේ ඇවිත්

                                            පුංචි එවුන් නුඹ එන්කන් පාර බලන්නේ

                                            හීන් සැරේ ගිහින් උන්ට එකතු වෙයන්නේ..

  මෙය ප්‍රවීණ ගීත රචක බණ්ඩාර ඇහැලියගොඩ ඔහුගේ සුන්දර පාසල් ජීවිතය ඇසුරෙන් රචනා කරන ලද ගීතයකි.දරු පැටවුන්ගේ ලෝකය කෙතරම් සුන්දරද? නමුත් මේ සුන්දර ලෝකය විදීමට වත්මන් දරුපරපුරට ඇති සීමා ඉඩකඩ කෙතරම්ද?මීට දශක කිහිපයකට ඉහත දරුපරපුර සහ වත්මන් දරුපරපුර විදින සොදුරු ලොව අතර පරතර කෙතෙක්ද?

  දරුපැටවුන්ගේ ලෝකය කෙතරම් සුන්දර වුවත් ඒ සුන්දරත්වය දෙමවුපියන්ගේ මැදිහත් වීමෙන් මැකීගොස් ඇත.බොහෝ දෙමවුපියන්ගේ හීනය වන්නේ තමන්ගේ දරුවා ඉහළ වෘත්තිකයකු වනවා දැකීමය.මේ හීනය තුළ හිදිමින් ඔවුන් දරුවාව හසුරනවා පමනක් නොව දරුවාගේ ළමා සිතුම්පැතුම් පාලනයද කරනු ලබයි.

  බෙහෙවින් සානුකම්පිත වුවත් අකමැත්තෙන් හෝ මේ යථාර්තය තුළ සමාජය ගමන් කරයි.එයට හේතුව සමාජයට ගැළපෙන කෙනෙක් කිරීමේ වැදගත්කම හෙවත් නව සමාජ ක්‍රමය තුළ හිස කෙලින් තබාගෙන ජීවත් වීමට අවශ්‍ය උගත්කම මෙන්ම මනුශ්‍ය ජීවිතයට වටිනාකමක් ලැබීමට මිළ මුදල් ප්‍රධාන සාධකයක් වන තරමට සමාජය කණපිට හැරී තිබීමයි.එසේම අධ්‍යාපනය තුළ තරගකාරී ස්වභාවයත් ඒ තුළ වල්මත්ව දුවන්නන් වාලේ දිවීමට පුරුදු වීමත්ය.

  අද පාසල් යන දරුවාට සෞන්දර්යය විදීමට ඇති ඉඩකඩ ඉතාමත් අල්පය.කොන්ක්‍රිට් වනන්තර මැදින් වාහන තදබදය තුළින් දකින්නේ ඒකාකාරී දර්ශනය.සිත තුළ නිවීමක් සැනසීමක් ළමා මනස තුළ නැත.එවන් සිත් තුළ එකමුතුකම සාමය සමගිය පලායමින් ආත්මාර්ථකාමී සිතුවිලි තුළින් ළමා මනස් ව්‍යාකූලව ඇත.එනිසා එක පුටුවක වාඩිවෙලා එක පැන්සල දෙකට අකුරුකරන කාලයක් දකිනට තරම් හැකියාවක් නොමැත. 

         

                                                                                         
                                                                                                                         S.Nakandala